กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209 เจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่
แววตาจักรพรรดิมีความฉงนอยู่บ้าง แต่ครู่ต่อมาเขาก็คล้ายจะเข้าใจ จึงมองเฉินจิ่นหนิงแล้วถามว่า “เรื่องที่เจ้าพูดเมื่อครู่นี้ ใครเป็นคนบอกเจ้า?”
ไทเฮากระแอมเบา ๆ “จักรพรรดิ นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ”
จักรพรรดิครุ่นคิดอยู่นาน “เสด็จแม่ มิใช่ว่าลูกคำนึงถึงสายสัมพันธ์พี่น้อง เพียงแต่เขายังไม่เผยความทะเยอทะยานออกมาทั้งหมด แล้วลูกจะยกเหตุผลใดไปปราบ? บัดนี้ขุนศึกในราชสำนักอ่อนล้า ทหารกรำศึก เสบียงก็ขาดแคลน จะยกทัพปราบกบฏในศึกนี้ได้อย่างไร?”