กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 201 นางอยู่ในคฤหาสน์ชนบทอย่างมีความสุขเสมอ
โถงโซ่วอัน
ฮูหยินผู้เฒ่าฝืนทนความเจ็บปวดรวดร้าวบนใบหน้า รับฟังรายงานของเฉินเหลียงฮุยจนจบอย่างเงียบงัน
แววตาของนางไหววูบด้วยอารมณ์หลากหลาย ตั้งแต่หวาดกลัว โกรธเกรี้ยว คลุ้มคลั่ง บ้าคลั่ง จนค่อย ๆ สงบลง
นางมองเฉินเหลียงฮุยแล้วกล่าวว่า “ท่านย่ารู้ว่าเจ้ากตัญญูมาโดยตลอด บัดนี้ได้ติดตามรับใช้ข้างพระวรกายฮ่องเต้ อนาคตย่อมสดใส ท่านย่ายินดีกับเจ้า ฮ่องเต้พระราชทานจวนให้เจ้าไปอยู่ต่างหากหรือไม่ หากพระราชทาน ท่านย่าก็จะไปกับเจ้า แม้ท่านย่าจะชราแล้ว แต่ก็ยังช่วยจัดการเรื่องในจวนให้เจ้าได้บ้าง”
ขนตาของเฉินเหลียงฮุยกระตุกวูบ ดวงตาพลันเงยขึ้นอย่างรวดเร็ว “ฮ่องเต้มิได้พระราชทานจวนแห่งใหม่ให้ขอรับ”