กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 ตงเจ๋อเกิดเรื่อง
ซูอี้มองนาง ดวงตาพลันฉายแสงเย็นเยียบดุจกระบี่คม เขาถามว่า “เจ้ากำลังเอ่ยถึงคำสาปของผู้ใด?”
เฉินจิ่นหนิงค่อย ๆ ถอนสายตากลับมา “ผู้อาวุโสประจำตระกูลที่บ้านข้า”
“อืม สมควรเป็นคำสาป!” ซูอี้ก้มอ่านหนังสือต่อ “เอาละ กลับไปเถิด”
เฉินจิ่นหนิงผุดลุกขึ้น เบียดตัวนั่งข้างเขา “ไม่ถูกสิ ช่วงนี้เหตุใดท่านเอาแต่ไล่ข้ากลับ?”
ซูอี้วางหนังสือลง มองนางแล้วยิ้ม พลางยื่นมือไปลูบเรือนผมตรงหน้าผาก “ไม่ได้ไล่เจ้าไป เพียงแต่ช่วงนี้ข้างนอกลือกันไม่น่าฟังนัก เจ้าเลี่ยงข้อครหาสักหน่อย”
เฉินจิ่นหนิงไม่คิดว่าเป็นเพราะเรื่องนี้ นางชะงักไปครู่ใหญ่ “ท่านหมายความว่าท่านกลัวคนอื่นจะพูดถึงพวกเราหรือ?”
ซูอี้อย่างเขา จะกลัวคำพูดไร้สาระของคนอื่นหรือ?