กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 สตรีไร้ยางอายอย่างหยวนซื่อ
เฉินซิ่งหรูไม่รู้ว่าเขาได้ยินคำพูดเมื่อครู่หรือไม่ นางอับอายจนใบหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองจิ้งกั๋วโหว ทว่าหางตากลับชำเลืองมองอาเสอ ฮูหยินจิ้งกั๋วโหวอย่างเคียดแค้น
“ท่านโหว ฮูหยิน!” จิ่นหนิงก้าวเข้ามายอบกายคำนับเช่นกัน
เมื่อจิ้งกั๋วโหวเห็นจิ่นหนิงก็ยิ้มน้อย ๆ “เป็นเจ้านี่เอง!”
ฮูหยินจิ้งกั๋วโหวเพียงพยักหน้า ไม่ได้สนใจจิ่นหนิง เพียงถามหูชิงอวิ๋นว่า “ผ้าแพรของข้าเล่า?”
หูชิงอวิ๋นหยิบผ้าแพรสีแดงชาดพับหนึ่งจากมุมชั้นวางสินค้า ส่งให้ผู้ติดตามที่อยู่ด้านหลังฮูหยิน “อยู่นี่ขอรับ ฮูหยิน หากท่านชอบ คราวหน้าก็แวะมาอุดหนุนอีกนะขอรับ”
“ร้านนี้เป็นของเจ้าหรือ?” ฮูหยินจิ้งกั๋วโหวถามพลางมองจิ่นหนิง
จิ่นหนิงตอบว่า “ใช่เจ้าค่ะ!”