กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34 หลี่เหลียงเซิ่งมาแล้ว
เฉินจิ่นรุ่ยกับฉางซุนเยียนเอ๋อร์กลับถึงศาลาหย่งหมิง โกรธจนแทบกระอักเลือด “คิดไม่ถึงว่านังตัวดีผู้นี้จะกำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ แม้แต่ข้ายังไม่เห็นอยู่ในสายตา”
ฉางซุนเยียนเอ๋อร์ร่ำไห้กล่าวว่า “พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง แล้วข้าควรทำอย่างไร ข้าต้องเป็นอนุภรรยาจริง ๆ หรือ? อุโมงค์ลับอยู่ที่ใด?”
เฉินจิ่นรุ่ยถลึงตามองนางอย่างขัดใจที่ไม่เอาไหน “แต่แรกไม่น่าใช้วิธีรวบหัวรวบหางให้เรื่องเลย กลับทำให้ตนเองถูกผูกมัดไปเสียทุกทาง อีกอย่าง เจ้าท้องก็ท้องไปสิ ไยต้องพาหลี่เหลียงเซิ่งมาก่อเรื่องในจวนกั๋วกงจนคนรู้กันทั่ว ตอนนี้กลับลำไม่ได้แล้วกระมัง โง่เขลาจริง ๆ”