กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 คลี่คลายม่านหมอก
เฉินกั๋วกงไม่เอ่ยคำใด ทว่าสีหน้ากลับเขียวคล้ำด้วยโทสะ
เมื่อเห็นเขาเงียบงัน สกุลจ่างซุนก็คิดว่าเขาอนุญาต จึงกล่าวต่อว่า “อีกอย่าง ท่านมิใช่ให้ข้าหาคู่ครองให้เสาจื่อหรือ? บัดนี้จวนกั๋วกงของเราเหลือเพียงเปลือกว่างเปล่า แม้จะหมั้นหมายแล้ว ของหมั้นก็คงขัดสนไม่ได้กระมัง? ท่านเป็นกั๋วกง ยามนี้ยังได้รับสถาปนาเป็นกั๋วกงพิทักษ์แคว้น ฐานะสูงศักดิ์ งานมงคลสมรสก็ไม่อาจจัดอย่างขอไปทีได้ หากมีทองเหล่านี้ พวกเราก็จัดงานใหญ่โตได้ ทั้งยังช่วยเสริมหน้าตาให้ท่านด้วย”
ในดวงตาของเฉินกั๋วกงซ่อนคลื่นโหมกระหน่ำไว้ เขาถามอย่างสงบนิ่งว่า “คฤหาสน์ชนบทกับร้านค้าที่อาเจินทิ้งไว้ มิใช่มีเงินตำลึงเข้ามาทุกเดือนหรือ? เหตุใดจวนกั๋วกงจึงเหลือเพียงเปลือกว่างเปล่า?”