กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 อย่าหวังแม้แต่ชาติหน้า
ณ เมืองหลวง หนึ่งชั่วยามต่อมา ชูซานก็เชิญทหารผู้นั้นมา ชายผู้นี้เป็นบัณฑิตผู้มีชื่อเสียง
“คารวะท่านกั๋วกง!” ทหารผู้นั้นดูตื่นตระหนกอยู่บ้าง พอเห็นท่านกั๋วกงเฉินก็รีบคำนับ
ท่านกั๋วกงเฉินกวาดตามองเขาอย่างอ่อนโยน เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “เจ้าไม่ต้องกลัว ขุนนางผู้นี้เรียกเจ้ามาเพราะมีเรื่องจะถาม เจ้ามีชื่อว่าอะไร? อุโมงค์ลับ”
“เรียนท่านกั๋วกง ผู้น้อยชื่อหยางกว่างเฉวียน”
ท่านกั๋วกงเฉินพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้ายังคงเปี่ยมด้วยไมตรี ทว่าดวงตากลับหม่นลงเล็กน้อย “วันนี้เจ้าตั้งด่านตรวจประตูเมือง เห็นอะไรบ้าง?”
หยางกว่างเฉวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “เอ่อ... เรื่องนี้... ผู้น้อย ผู้น้อยไม่เห็นอะไรขอรับ”