กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
เดิมทีนางควรเป็นผู้ที่ได้รับความรักเอ็นดูอย่างล้นหลาม ท้ายที่สุดกลับกลายเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีใครใส่ใจ
“ส่งข้ากลับชิงโจวเถิด!” เฉินจิ่นหนิงเอียงหน้ามองเขา ใบหน้ายังคงซีดขาว “ท่านพ่อจะได้ไม่ต้องกลัดกลุ้มเมื่อเห็นหน้าข้า ข้าอยู่ชิงโจวก็มีชีวิตที่ดี”
“อย่าพูดเหลวไหล ท่านพ่อไม่มีทางส่งเจ้ากลับชิงโจว” กั๋วกงเฉินรู้สึกขัดแย้งในใจอย่างยิ่ง บุตรสาวคนนี้ถูกเขาชิงชังมาสิบกว่าปีจริง ทว่าเมื่อมองใบหน้านาง เขาจะยังชิงชังลงได้อย่างไร? เมื่อไม่มีเครื่องประทินโฉมเหล่านั้นบดบัง นางก็เหมือนมารดาผู้ให้กำเนิดอย่างยิ่ง
ถ้อยคำที่นางพูดก่อนหมดสติ ราวกับกระบี่เล่มหนึ่งแทงทะลุอกเขา