เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะเดียวกัน ฉางมู่อานกับโจวเสี่ยนกำลังหลบซ่อนอยู่ในคอกสัตว์ร้างแห่งหนึ่ง ทั้งคู่หอบหายใจอย่างหนัก
“นายว่า พวกเราจะหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน?”
ฉางมู่อานเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “ทำไมช้างถึงมีอยู่เต็มไปหมดทุกที่เลย?”
“ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด ฆ่ายังไงก็ฆ่าไม่หมด” โจวเสี่ยนยักไหล่ “อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ยังอยู่ข้างนาย นายดูช้างพวกนั้นสิ พวกมันบ้าไปแล้ว เห็นเสือก็ไล่ทันที งั้นผ่านมาตั้งนานแล้ว นายเดาลักษณะของช้างออกหรือยัง?”
“ไม่รู้สิ มองยังไงก็ไม่ออกจริง ๆ!” ฉางมู่อานหัวเราะอย่างขมขื่น “ใครใช้ให้บนหน้าผากของฉันมีอักษร ‘ราชัน’ อยู่ล่ะ? เด่นชัดเกินไปแล้ว”
โจวเสี่ยนกำลังจะพูด ทว่าเสียงประกาศก็ดังขึ้นเสียก่อน
“หัวหน้าเผ่าหมาป่าถูกล่าแล้ว โปรดทราบ หัวหน้าเผ่าหมาป่าถูกล่าแล้ว”
“เผ่าหมาป่าถูกลบล้างจนสิ้นซาก”
“ห่วงโซ่อาหารอัปเกรดเป็น: ช้างไล่ล่าเสือ เสือล่าจิ้งจอก จิ้งจอกจับแมว แมวจับหนู หนูล่าช้าง”
ทั้งสองมองหน้ากันไปมา