กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รอยยิ้มของดอกเตอร์แข็งค้างในชั่วพริบตา รูม่านตาของเขาหดเกร็งกะทันหัน นิ้วมือสั่นเทาคลำไปที่ลำคอของตัวเอง ตรงนั้นมีของเหลวสีแดงคล้ำซึมออกมาเล็กน้อย
ริมฝีปากของเขาเผยอขึ้นเล็กน้อย ราวกับอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ในลำคอกลับส่งเสียงแหบพร่าคลุมเครือออกมาเพียงไม่กี่เสียง
“นาย...นาย...”
เสียงของดอกเตอร์ขาด ๆ หาย ๆ ร่างกายเริ่มโซเซอย่างควบคุมไม่ได้
«อ๊าก เวรเอ๊ย อย่าเข้ามาใกล้นะ!»
«นี่มันไม่เหมือนของปลอมเลยนะ...»
«พูดจริง ๆ ถ้านี่เป็นบทจริง ก็ควรยกออสการ์ให้ดอกเตอร์คนนี้สักรางวัลไปเลยใช่ไหม? สมจริงเกินไปแล้ว»
«เวรเอ๊ย! เท่เกินไปแล้ว!»