กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สมองหยุดทำงานไปชั่วพริบตา หลีจือเหลือบตามองตัวเองสลับกับเฮ่อฉือเยว่อยู่หลายรอบ สุดท้ายก็แบมือทั้งสองข้าง เอนตัวลงบนเก้าอี้ แล้วใช้ผ้าพันคอปิดใบหน้าจนมิดชิด
ช่างเถอะ ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว…
ให้ความพินาศมาเยือนเลยแล้วกัน!
ปล่อยจอย!
เธอควรดีใจที่มาทุ่งหญ้า ตอนกลางคืนอากาศเย็นจึงพกผ้าพันคอมาด้วย… อย่างน้อยก็เอาไว้ปิดหน้าได้
«คู่รักคู่นี้ไม่เห็นพวกเราเป็นคนนอกจริง ๆ นะ มีอะไรเธอก็พูดหมดเลย»
«เวรเอ๊ย นอนที่ว่านี่คือนอนแบบที่ฉันเข้าใจใช่ไหม?»
«ให้ตายสิ นี่เป็นเรื่องที่ฉันฟังได้จริงเหรอ? คืนนี้ฉันจะไม่ถูกลอบฆ่าใช่ไหม?»
«แซ่บเกินไปแล้ว»