กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
«กล้ามอกฝึกมาดีไม่เบาเลย ฮ่า ๆ!»
«ช่วยด้วย เขาทำตัวเหมือนอันธพาลได้ยังไง?»
«ฝ่ามือที่เฉิงเช่อผลักไปเมื่อกี้ดีมากเลย»
«ให้ตายเถอะ ใครจะไปคิดว่านี่เป็นคำพูดของอวี้เหย่เหิงกัน? หา? หา?!»
«เพราะงั้น ไม่มีใครสนใจเลยเหรอว่าคนที่บาดเจ็บมีแค่สวี่เยว่เจี้ยน?»
«สรุปแล้วก็พ่นออกมาจนได้ แถมยังพ่นใส่หน้าสวี่เยว่เจี้ยนอีกเหรอ? ฮ่า ๆ!»
อวี้เหย่เหิงคลายมือทั้งสองข้างออก
เขาพยายามใช้เสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตัวเอง
ส่วนสวี่เยว่เจี้ยนใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้า กัดฟันกรอดพลางพูดว่า “ซ่ง! อวี่! ไป๋!”
เฉิงเช่อกลั้นรอยยิ้มแล้วส่งผ้าเช็ดหน้าให้สวี่เยว่เจี้ยน