กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
«คดีสลดที่เริ่มต้นจากไฝน้ำตาหนึ่งเม็ด»
«ร้านกาแฟบางแห่ง อย่าให้ฉันเอ่ยชื่อเลยนะ! ดูป้ายตัวละครมนุษย์ที่พวกคุณทำสิ ไฝน้ำตายังโดนลบรอยจนหายไปด้วย»
เนื่องจากเมื่อครู่นี้เด็กสาวจำเธอไม่ได้ หลีจือจึงยกมือปิดปากพลางทำท่าประหลาดใจตามไปด้วย “บังเอิญจังเลย! ฉันก็มีไฝน้ำตาเหมือนกันนะ!”
คราวนี้ถึงคราวพี่สาวพนักงานจะยืนอึ้งอีกครั้ง “หา?”
หลีจือชี้ไปที่หน้าจอโทรศัพท์ “เมื่อกี้ฉันสั่งไปแล้ว สามแก้ว”
จนกระทั่งหลีจือนั่งลงบนที่นั่งข้าง ๆ พนักงานก็ยังคอยเหลือบมองมาทางนั้นเป็นระยะ เพื่อยืนยันว่าเธอใช่หลีจือจริงหรือเปล่า
ผ่านไปครู่ใหญ่ ประตูกระจกของร้านกาแฟก็ถูกเคาะ