กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซ่งอวี่ไป๋ยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาแดงก่ำ
หลังจากลังเลอยู่นาน หลีจือก็ถอนหายใจออกมา ในที่สุดเธอยื่นมือไปตบไหล่เขาเบา ๆ “ใจเย็นลงแล้วคิดให้ดี จริง ๆ แล้วนายก็ไม่ได้ชอบฉันมากขนาดนั้น ใช่ไหม?”
“บางทีภาพจำที่ฉันทิ้งไว้ให้นายตอนอายุ 9 ขวบอาจจะลึกเกินไป แต่ตลอดหลายปีมานี้ ระหว่างเราสองคนก็แทบไม่ได้ติดต่อกันมากนัก”
สายตาของเขาจับจ้องอยู่บนใบหน้าเธอ แสงดาวในดวงตาสีดำทั้งเบาบางและแตกสลาย ทว่าเขากลับไม่พูดอะไร
เสียงของหญิงสาวใสกังวานแฝงความอ่อนโยนอยู่เล็กน้อย แต่กลับหนักแน่นอย่างยิ่ง ทุกถ้อยคำกระแทกลงกลางใจเขาทีละคำ