กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“?”
หลีจือยืนอยู่ตรงปากบันไดที่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว พอฟังแล้วก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เธอหันไปจ้องพนักงานคนนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง
เธอไม่ได้มองผิดไปจริง ๆ แล้วเขาก็เป็นผู้ชาย
“เอ่อ…”
หลีจือเอ่ยถามอย่างลองเชิง “นายพูดเบาขนาดนั้น เขาไม่ได้ยินหรอก ให้ฉันช่วยเรียกไหม?”
ใครจะคิดว่าทันทีที่ผู้ชายคนนั้นได้ยินเสียงเธอ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เสียงพูดเองก็ไม่แหลมเล็กอีกแล้ว “อาจารย์หลี ลงไปก่อนเถอะครับ”
หลีจือแบมือออกเมื่อได้ยินเช่นนั้น เอาเถอะ ยังเป็นแฟนเดี่ยวอยู่ดี