กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ก็แค่การแสดงของตัวตลกคนหนึ่งเท่านั้น จะโกรธไปทำไม”
หลีจือพูดพลางดึงชายเสื้อของเฮ่อฉือเยว่ เป็นเชิงบอกให้เขานั่งลง
ราวกับลูกแมวที่ขนพองถูกคนลูบให้เรียบ เฮ่อฉือเยว่ก็เก็บสายตากลับมา แล้วนั่งลงที่เดิมอย่างเงียบ ๆ
หลีจือยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ ใบหน้ามีรอยยิ้ม แต่คำที่พูดออกมาไร้อุณหภูมิ
“ประธานหวังน้อย คุณว่า ละครเมื่อกี้ สนุกไหม”
หวังหมางโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ต้องก้มหน้า ฝืนยิ้มขอโทษ “ราชินีจอเงินพูดถูกครับ เมื่อกี้ผมล่วงเกินไป เดี๋ยวผมไสหัวไปเองครับ”
หลีจือเคาะโต๊ะอย่างเนือย ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ไม่ต้องกลิ้งหรอก เดินออกไปก็พอ”
“ยังไงบรรพชนของคุณก็คงไม่อยากเห็นคุณย้อนคืนเป็นลิงใช่ไหมล่ะ”