กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่นานหลีจือก็ได้รับข้อความจากใจฉบับที่สองอีกครั้ง
ซ่งอวี่ไป๋: “วันนี้ไม่มีโอกาสได้คุยกับคุณมากเท่าไหร่ รู้สึกเสียดายอยู่นิดหน่อย ถ้าเป็นไปได้ เที่ยงพรุ่งนี้เรามาทำอาหารด้วยกันไหม?”
อีกแล้ว ประโยคคำถาม
ด้วยความสุภาพ หลีจือจึงเลือกที่จะตอบกลับ
หลีจือ: “ขอโทษนะ แต่ฉันทำอาหารไม่ค่อยเก่ง”
ข้อความส่งออกไปได้ไม่นาน ก็มีคนมาเคาะประตูห้องเธอ
“อาหลี? อยู่ไหม?”
พอได้ยินว่าเป็นเสียงของซ่งอวี่ไป๋ หลีจือก็เก็บของง่าย ๆ แล้วเปิดประตูห้อง “มีอะไรหรือ? หาฉันมีธุระอะไรไหม?”
“ทำอาหารไม่เป็นก็ไม่เป็นไร ผมสอนคุณได้”
“……”