กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่นานทุกคนก็กระโดดบันจี้จัมพ์กันครบ เฉิงเช่อกับหร่วนเซี่ยงจู๋กรีดร้องแข่งกันคนละเสียงดังกว่าใคร กลับกลายเป็นเจิ้งย่าย่าที่บอกว่ากลัวที่สุดจนเลือกกระโดดคนเดียวกลับเงียบสนิทตลอดทั้งตอน
ถ้าไม่เห็นว่าเธอลงมาแล้วเดินโซซัดโซเซ ราวกับดวงจิตวิญญาณหลุดออกจากร่าง หลีจือคงเกือบคิดว่าเธอไม่กลัวเลยด้วยซ้ำ
«บางทีนะ คนที่เงียบไม่ส่งเสียงแบบนี้แหละที่น่ากลัวที่สุด»
«อาจเป็นไปได้ว่าแค่ครึ่งทางคนก็ไม่อยู่แล้ว…»
“พี่หลี! รับดวงจิตของฉันไว้ด้วย!”
เจิ้งย่าย่าเดินต่อเนื่องหลายก้าวแล้วยังหายใจไม่ทัน “แม่จ๋า! ชาตินี้ฉันไม่กระโดดบันจี้จัมพ์อีกแล้ว!!”