กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เพราะฉะนั้น ผมควรเข้าใจได้ไหมว่าเธอกำลังเป็นห่วงผม?”
เฮ่อฉือเยว่เม้มมุมปาก เสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ตั้งนานสุดท้ายก็หลุดออกมาจากปาก
คนคนนี้หัวเราะออกมาแล้วจริง ๆ หรือ? มีความสุขขนาดนั้นเลยหรือ?
หลีจือตบไหล่เขาโดยไม่ตอบ เพียงเดินอ้อมเขาไปทางห้องอาหาร “ถ้าไม่รีบไปอีกเดี๋ยวเราสองคนจะไม่มีข้าวกินนะ พี่ขี้หัวเราะ”
“มาแล้ว”
เฮ่อฉือเยว่ก้าวเร็วตามเธอไป แต่ก็เพียงเดินตามหลังเธอ ราวกับที่เขาเคยทำมาตลอด 24 ปีก่อนหน้านี้
«เป็นปัญหาของฉันหรือเปล่า ทำไมฉันได้ยินแค่คำว่าพี่ขี้หัวเราะคำเดียว»
«เธอไม่ได้มีปัญหา ฉันก็ได้ยินแค่พี่ขี้หัวเราะเหมือนกัน»