กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 182 ภาระบนบ่าของเขาหนักหนากว่าจวินอีคนอื่นๆ
หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ เสี่ยวถวนจื่อก็เล่นคนเดียวจนเหนื่อยล้า จึงผล็อยหลับไปอย่างงัวเงีย
นางไม่รู้ว่าตนเองหลับไปนานเท่าใด เพียงแต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นว่าพี่รองยังคงยุ่งอยู่
นางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตาอย่างแรง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเล็กๆ อย่างน่ารักน่าเอ็นดู
"พี่รอง ฟ้าสว่างแล้วหรือเจ้าคะ?"
"ยังหรอก ยังอีกยาวไกลนัก" ไป๋อวี้อันปลีกเวลาหันมามองเสี่ยวถวนจื่อแวบหนึ่ง
ก็เห็นว่าเจ้าตัวเล็กยังตื่นไม่เต็มตาอย่างเห็นได้ชัด
ยามนี้นั่งอยู่ตรงนั้น ศีรษะเล็กๆ สัปหงกไปมา ร่างเล็กๆ ก็เอนไปทางซ้ายทีขวาที
เขาส่ายหน้าอย่างจนใจ "เจ้านอนต่อเถิด"