กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 146 ในดวงตาของนางเหลือเพียงความบ้าคลั่งและเด็ดขาด
ไม่นานรถม้าก็จอดลงที่หน้าประตูวัง เจียงอินเยว่และหลี่ซุ่ยหนิงทยอยลงมา
โหลวซื่อและเฉียนซื่อก็รีบเดินเข้ามาทันที
“เยว่เอ๋อร์? ซุ่ยหนิง?” น้ำเสียงอ่อนโยนของสตรีดังขึ้นเจือไปด้วยความปีติ
“เนียงชิน!” เสี่ยวถวนจื่อหันขวับไปมองก็พบว่าเป็นเว่ยหรานจู๋
นางรีบวิ่งเข้าไปซุกตัวในอ้อมอกของเว่ยหรานจู๋ “เนียงชิน ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก!”
เว่ยหรานจู๋อดไม่ได้ที่จะขอบตาแดงก่ำ นางออกแรงกอดเสี่ยวถวนจื่อเล็กน้อย
เอ่ยด้วยความดีใจ “เด็กดี แม่ก็คิดถึงเจ้า ให้แม่ดูหน่อยเถิด”
นางผละจากร่างเล็กแล้วกวาดสายตามองเด็กน้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ซุ่ยหนิงของพวกเราวันนี้งดงามจริงๆ เพียงแต่...เหตุใดจึงดูผอมลงเล็กน้อยเล่า?”