ตอนที่ 122 ข้ามักจะรู้สึกว่าไป๋หยุนเฟิงจงใจ

ตอนที่ 122 ข้ามักจะรู้สึกว่าไป๋หยุนเฟิงจงใจ

หลี่ซุ่ยหนิงมองแผ่นหลังของเจียงอินเยว่ที่ค่อยๆ ห่างออกไป ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียกออกมาคำหนึ่ง “ท่านแม่!”

ฝีเท้าของเจียงอินเยว่ชะงัก ปฏิกิริยาแรกของนางคืออยากจะหันกลับไป

เพราะนางรู้สึกว่าคำว่า ‘ท่านแม่’ ของเสี่ยวถวนจื่อนั้นเหมือนกำลังเรียกนางอยู่ แต่จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า?

นางฝืนสะกดกลั้นความอยากหันกลับไปมอง ยกเท้าขึ้นอย่างยากลำบาก เตรียมจะจากไปอีกครั้ง

“ท่านแม่ ท่านจะทิ้งข้า แล้วจากไปคนเดียวอีกแล้วหรือ?” เสี่ยวถวนจื่อวิ่งตามไปหนึ่งก้าว น้ำเสียงสะอื้นไห้

“ท่านแม่ ท่านจะไม่หันกลับมามองลูกสาวสักหน่อยเลยหรือ?”