กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 452 ท่านพี่รองใจอ่อนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
"พี่สาวฝูซิงหรือเจ้าคะ?" นัยน์ตาของหลี่ซุ่ยหนิงทอประกายวาบ นางเพิ่งจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่ด้านนอก
"ข้าคือฝูซิง" ตามมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ยังคงความไร้เดียงสาดังขึ้น
ทุกคนในห้องต่างมองหน้ากันไปมา ก้อนแป้งน้อยรู้สึกยินดีขึ้นมาในทันทีและเตรียมจะไปเปิดประตู
"ข้าเอง" ไป๋อวี้อันเดินตามไป เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย "ฝูซิงผู้นั้น...พูดไม่ได้ไม่ใช่หรือ?"
หลี่ซุ่ยหนิงยังไม่ทันได้ตอบเขา เขาก็ยื่นมือไปเปิดประตูห้องแล้ว
ภายนอกประตูห้อง ฝูซิงค่อย ๆ ถอดหมวกคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามหยดย้อย นางมองไป๋อวี้อันด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พยักหน้ารับ