กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 240 เจ้าต้องการเป็นสุนัขรับใช้ของต้าจินหรือ
ครึ่งชั่วยามผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยุนเทียนคว่อต้องไปแล้ว ส่วนหลี่ซุ่ยหนิง เรียนรู้ได้เพียงประโยคเดียวคือ สวัสดี
เขามองดูถวนจื่อที่มีท่าทีน่าสงสาร ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “เด็กน้อย อย่าร้อนใจไปเลย เจ้าเรียนรู้ได้หนึ่งประโยคก็นับว่าเก่งกาจมากแล้ว”
“จริงหรือ” เสี่ยวถวนจื่อมองด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย นางไม่เคยรู้สึกว่าตนเองโง่เขลาถึงเพียงนี้มาก่อน
แต่ภาษาของเป่ยหมานที่ฟังดูรัวเร็วนั้นนางจำไม่ได้จริง ๆ
ยุนเทียนคว่อมีท่าทีจริงจัง พยักหน้าอย่างแรง “จริงสิ ข้าจะหลอกเจ้าไปไย”
เสี่ยวถวนจื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอกเฮือกใหญ่ในพริบตา “เช่นนั้นก็ดี ข้ายังกังวลว่าข้าโง่เกินไป ลุงเจ้าเมืองจะไม่อยากสอนข้าต่อแล้วเสียอีก”