กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 217 เขาบ้าไปแล้วถึงได้ไปเป็นสายลับให้ไอ้ป่าเถื่อน
หลี่ซุ่ยหนิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เพียงแค่มองไป๋อวี้อันด้วยความปวดใจ ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย
"น้องสาว เจ้าจินตนาการออกหรือไม่" ไป๋อวี้อันพูดต่อ น้ำเสียงยังคงสั่น "หากวันหนึ่งเจ้าตื่นขึ้นมา วิ่งออกจากเต็นท์ทหาร
สิ่งที่เห็นไม่ใช่ผู้คนที่ยิ้มทักทายเจ้าทีละคน...แต่กลับเป็น...ศพที่นอนเกลื่อนกราดบนพื้น มีเลือดออกทางปากและจมูกทีละคน..."
เสี่ยวถวนจื่อตกใจจนเบิกตาโต ฉากเช่นนี้ เพียงแค่นางได้ยินพี่รองพูด นางก็รับไม่ไหวแล้ว หรือว่า...พี่รองเคยประสบพบเจอเรื่องเช่นนี้
อารมณ์ของไป๋อวี้อันเห็นได้ชัดว่าค่อนข้างรุนแรง เขากัดฟันแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นทิ่มแทงกระดูก