กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 47 เสี่ยวเส้าเย๋ที่จวนเสนาบดีเพิ่งตามหากลับมาได้
หลังมื้ออาหารกลางวัน เด็ก ๆ หลายคนก็พากันออกไปเดินเล่น
ยิ่งใกล้ถึงวันสิ้นปี ถนนไป๋หม่าก็ยิ่งครึกครื้น พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่แผงลอยต่างส่งเสียงร้องขายของดังระงมไปทั่ว
หลี่ซุ่ยหนิงมือหนึ่งจูงไป๋ซื่ออัน อีกมือหนึ่งจูงโหย่วจู๋ ด้านหลังยังมีไป๋รุ่ยอันเดินตามมา คราวนี้ก็ไม่มีผู้ใดแย่งตัวนางไปได้แล้ว
ตลอดทางมีคนไม่น้อยชี้ชวนกันดูดวงตาสองสีของโหย่วจู๋ อันที่จริงนี่เป็นครั้งแรกที่โหย่วจู๋เดินบนถนนใหญ่อย่างเปิดเผยเช่นนี้
การออกจากจวนไม่กี่ครั้งก่อนหน้านี้ โดยพื้นฐานแล้วเขามักจะหลบซ่อนตัวจากผู้คนเสมอ
ในตอนแรก เขายังรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง และมักจะคิดอยากกลับไปตลอด ทว่าก้อนแป้งน้อยกลับจับมือเขาไว้ไม่ยอมปล่อย