กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 32 ลิ่วเกอเกอไฉนจึงจะทำให้ข้าตกใจได้เล่า
“ล้วนเป็นพวกไร้หัวใจทั้งสิ้น” ไป๋อวี้อันที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังไป๋หยุนเฟิงมาตลอดเอ่ยปากขึ้น “ก็แค่หมาป่าอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่องเท่านั้น”
“อวี้อัน ห้ามพูดจาเหลวไหล!” ไป๋หยุนเฟิงถลึงตาเตือนไป๋อวี้อันปราดหนึ่ง แล้วหันไปกล่าวกับไป๋ชิงอัน “เหล่าซาน… อยู่ข้างนอกมาตลอด
คาดว่าช่วงปีใหม่ถึงจะกลับมา เหล่าลิ่วควรจะอยู่ในเรือนของตนเอง เจ้าจะไปดูหรือไม่?”
“ช่างเถิด ใกล้จะปีใหม่แล้ว รอให้ถึงปีใหม่ค่อยเจอกัน” ไป๋ชิงอันกล่าวด้วยความลังเล “ท่านพ่อ ในเมื่อท่านแม่ปลอดภัยแล้ว ลูก…”
รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋หยุนเฟิงหดเล็กลงไปหลายส่วน