เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 25 หลี่ซุ่ยหนิงไม่ใช่ดาวแห่งหายนะแต่เป็นดาวแห่งโชคลาภ
ไป๋รุ่ยอันมองภาพที่อยู่ตรงหน้า แทบจะไม่กล้าเชื่อเลยว่าในเมืองหลวงจะมีสถานที่เช่นนี้อยู่ด้วย
กลุ่มบ้านเรือนที่อยู่ไม่ไกล เตี้ยและทรุดโทรม บ้านหลายหลังถึงกับมีรอยพังทลาย กำแพงก็ล้มระเนระนาด ดูแล้วไม่สามารถให้คนอยู่อาศัยได้เลย
ไป๋ซื่ออันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เอ่ยว่า “ที่นี่คือมุมหนึ่งของเมืองหลวง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ โจวไจ่เหวินเรียกที่นี่เล่น ๆ ว่ารูหนู”
สีหน้าของไป๋รุ่ยอันเปลี่ยนไปมา เขาแทบไม่กล้าจินตนาการเลยว่า เงินหนึ่งพันเหลียงนั้นมีความสำคัญต่อตระกูลโจวมากเพียงใด
“เดินเข้าไปด้านในกันเถิด พวกเขาพักอยู่ด้านหน้า รถม้าเข้าไปไม่ได้แล้ว” ไป๋ซื่ออันจูงมือหลี่ซุ่ยหนิง เดินนำทางอยู่ด้านหน้า
ไป๋รุ่ยอันเดินตามอยู่ด้านหลังอย่างเงียบ ๆ