กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 517 ไข่มุกหลีกน้ำ
เวลาล่วงเลยมาจนถึงคืนวันที่สอง
“ฟู่ ฟู่ ฟู่~~~” ลมทะเลพัดผ่านแผ่วเบาบนดาดฟ้าเรือไม้ปราณ ฉู่หรานในเวลานี้กำลังตวัดกระบี่แสงจันทร์ในมืออย่างเชื่องช้า ส่วนลู่เหยาเองก็ได้เข้าไปนอนพักผ่อนในห้องโดยสารของเรือไม้ปราณแล้ว ขณะที่ฝูงอสูรวาฬสายฟ้ากว่าสามสิบตัวยังคงลอยลำอยู่บนผิวน้ำทะเลทางใต้ พวกมันเริ่มพักผ่อนในยามค่ำคืนนี้เช่นกัน ต่อให้เป็นอสูรก็ไม่อาจไม่พักผ่อนได้ตลอดเวลา
“โฮก~~~” ทันใดนั้น เสียงคำรามของอสูรวาฬสายฟ้าเขาเดียวก็ดังขึ้น