กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 456 คือเขา
ฉู่หรานและอสูรหิมะสิงโต ทั้งหนึ่งคนหนึ่งอสูรต่างพากันเคลื่อนไหวจนร่างกลายเป็นเพียงภาพติดตา หนึ่งหนีหนึ่งไล่ตามกันไปอย่างไม่ลดละ
“ความเร็วของเจ้าอสูรหิมะสิงโตนี่นับวันยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ” ฉู่หรานมองดูร่างของอสูรหิมะสิงโตที่ใหญ่โตราวกับภูเขาขนาดย่อมเบื้องหน้าซึ่งกำลังเร่งความเร็วขึ้นอย่างต่อเนื่อง ระยะห่างระหว่างมันกับเขาก็ค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ ฉู่หรานพยายามใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อเร่งความเร็วของตนเอง ทว่าทุกครั้งที่เขาคิดจะระเบิดพลังปราณออกมาเพื่อเพิ่มความเร็ว ความเจ็บปวดบริเวณเอวที่เคยถูกหางของมันฟาดใส่ก็จะแล่นริ้วขึ้นมาทันที