กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 150
“เป็นหม่อมฉันที่โง่เขลาเอง เรื่องง่ายดายเพียงนี้กลับคิดไม่ตก”
“หากไม่ใช่เพราะฝ่าบาท ผู้ลี้ภัยเหล่านี้คงต้องล้มตายไปอีกมากเป็นแน่”
หลานอวี่มองฉู่หรานด้วยแววตาจริงใจ นางค่อยๆ โน้มตัวลงและคุกเข่ากับพื้น
หน้าผากของนางกระทบพื้นจนเกิดเสียงดังฟังชัด เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง บนหน้าผากของหลานอวี่ก็ปรากฏรอยแดงจางๆ เสียแล้ว
“การห่วงใยราษฎรเป็นเรื่องดี”
“แต่หากไม่สามารถแยกแยะสถานการณ์และตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง ก็มีแต่จะยิ่งบั่นทอนกำลังของชาติ”
“ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธเคืองข้า แต่เจ้าต้องรู้ไว้สิ่งหนึ่ง”
“ฉู่ซวงกั๋วแห่งนี้ ยังคงเป็นของตระกูลฉู่ของข้า”
ฉู่หรานมองหลานอวี่ที่แสดงท่าทีจริงใจด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง