กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107
“หึ เจ้าเด็กน้อยไร้ยางอาย!”
“สะพานที่ข้าเดินข้ามมานั้น ยังมีมากกว่าเส้นทางที่เจ้าเคยเดินเสียอีก หากคิดว่าทำได้ก็เข้ามาลองดู!”
เซวียเทียนแค่นเสียงเย็นชา ธงผืนเล็กสองผืนในฝ่ามือทั้งสองข้างโบกสะบัดไม่หยุด สร้างม่านพลังขึ้นมาเบื้องหน้าของเขาชั้นแล้วชั้นเล่า
ความรู้สึกของการชกหมัดใส่ปุยฝ้ายนั้นเป็นอย่างไร
ฉู่หรานเคยสัมผัสมาแล้วก่อนหน้านี้
ในสายตาของเซวียเทียน ฉู่หรานก็แค่จนปัญญา จึงคิดจะเพิ่มพลังเพื่อเสี่ยงดวงเฮือกสุดท้ายเท่านั้น
แต่ถึงอย่างไรเขาก็บำเพ็ญเพียรมาหลายสิบปี วิธีการรับมือย่อมมีมากมาย จึงไม่ได้เกรงกลัวฉู่หรานแม้แต่น้อย
“ปัง!”
ฉู่หรานชกหมัดออกไป พลังในมือรวมศูนย์ไว้ที่จุดเดียวทั้งหมด