กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 เพื่อตนเอง เพื่อการมีชีวิตรอด
ฉู่หรานมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในคำพูดกลับเต็มไปด้วยการเย้ยหยันเหล่าขุนนางพวกนั้น
เหล่าขุนนางไม่เคยรับรู้เลยว่า ทุกเกียรติยศของพวกเขานั้น ล้วนสั่งสมมาจากชีวิตที่สูญสิ้นไปนับไม่ถ้วน
แต่พวกเขากลับยังคงดื่มด่ำสำราญอยู่ในเมืองหลวง
ภายในเขตปกครองของตน พวกเขากลับรีดไถภาษีจากชาวบ้านเหล่านี้อย่างไม่เกรงกลัว
แนวคิดเรื่องชนชั้นของขุนนางนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นสิ่งที่ล้มเหลวที่สุดในการแบ่งแยกชนชั้น
“อื้ออึง!”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังจ้องมองภาพความทุกข์ยากเหล่านี้ จู่ๆ เสียงแตรเขาสัตว์ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เสียงแตรนี้ไม่ใช่เสียงแตรสำหรับการรุกและรับของเผ่ามนุษย์