กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 84 เราจะแบ่งปันเกียรติยศของกันและกัน
หันไปมองเบ็ตตี้ที่อยู่ด้านข้าง บนใบหน้าของเบ็ตตี้ก็เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
“เอาล่ะ พวกเธอสองคนไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ”
“วันนี้เลิกเรียนเพียงเท่านี้”
เกว็นต์มองดูเด็กทั้งสองคนตรงหน้า น้ำเสียงของเขาไม่ได้เข้มงวดเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
ฉู่หรานหันหลังกลับและเดินมุ่งหน้าไปยังมุมหนึ่งของสนามฝึกเพียงลำพัง
เขาไม่ได้เลือกที่จะพูดคุยกับเบ็ตตี้ เพียงแค่กอดของในอ้อมแขนแล้วเดินไปคนเดียว
เบ็ตตี้ชะงักไปเล็กน้อย ในความคิดของนาง ฉู่หรานควรจะรีบเข้ามาหาตนนับตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
เหตุใดเด็กชายตรงหน้าถึงยังเลือกที่จะเดินจากไปคนเดียวได้
หรือว่าเงื่อนไขที่นางเสนอไปจะไม่น่าสนใจจริงๆ?