กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77 แผ่นดินเช่นนี้ จะไม่ให้ผู้คนอาลัยอาวรณ์ได้อย่างไร
หนานกงป้าจ้องมองชายหนุ่มที่ล้มลงอยู่เบื้องหน้า
ในใจชั่วขณะนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกท่วมท้น
“หากข้าเกิดในยุคสมัยเดียวกับเจ้า ข้าคงมิอาจเทียบเจ้าได้...”
“แค่ก แค่ก แค่ก!”
หนานกงป้ามองไปยังฉู่หรานที่อยู่ไม่ไกล สีหน้าเผยความโล่งใจออกมาวูบหนึ่ง
ทว่าเมื่อสิ้นเสียงพูด หนานกงป้าก็ไอออกมาอย่างรุนแรง
โลหิตสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากไปพร้อมกับเสียงไอ
“ฝ่าบาท!”
เหล่าแม่ทัพที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นดังนั้นก็รีบก้าวเท้าวิ่งเข้ามาหาหนานกงป้าทันที