กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 สองปีให้หลัง สถานที่ไปของทาสฝึกยุทธ์
“สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์พึ่งพามากที่สุดคือพละกำลังของแขนขา อาวุธก็เป็นเพียงส่วนต่อขยายของมือเท้าเท่านั้น”
“ในตอนนี้ เจ้าควรจะเพิ่มพละกำลังของแขนขาให้ถึงขีดสุด”
กัวซิงมองฉู่หรานและก้อนหินยักษ์ที่อยู่ข้างกาย ก่อนจะเอ่ยปากวิเคราะห์ให้ฉู่หรานฟัง
แขนขาของผู้ฝึกยุทธ์นั้นสำคัญยิ่งนัก เรียกได้ว่าทั้งการโจมตีและการป้องกันล้วนรวมอยู่ที่แขนขา
ในฐานะทาสฝึกยุทธ์ โดยพื้นฐานแล้วยากนักที่จะได้สัมผัสกับอาวุธ อย่างน้อยก็ในช่วงไม่กี่ปีนี้
กัวซิงเองก็มีความรับผิดชอบสูง เขาล้วนนำประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปีมาสั่งสอนฉู่หราน