กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 บุญคุณที่ยากจะทดแทน ไม่พ้นการเลี้ยงดู
“พ่อเจ้าปากร้ายใจดี นี่คือเงินเก็บส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา”
“เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้ให้เจ้าใช้ตอนแต่งภรรยา”
นางเหอเดินเข้ามาในห้อง วางตะเกียงน้ำมันไว้บนโต๊ะ
นางวางถุงผ้าใบเล็กๆ ลงบนมือของฉู่หรานอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็เริ่มพร่ำสอนฉู่หรานเกี่ยวกับความโหดร้ายของจิตใจคนในโลกภายนอก
ชาวนาผู้ซื่อตรง ส่วนใหญ่มักไม่เต็มใจที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับคนในเมือง
พวกเขาเชื่อว่าคนในเมืองนั้นเจ้าเล่ห์และมีจิตใจที่ไม่ค่อยดีนัก
แม้ว่านางเหอเองจะไม่เคยไปในเมืองมาก่อน แต่สิ่งที่ได้ยินจากคนในครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก นางก็นำมาเล่าให้ฉู่หรานฟังจนหมดสิ้น
ทว่าฉู่หรานกลับไม่ได้ฟังเข้าหูมากนัก