0192

⬢⬢⬢

ตอนที่ 192 ประมุขนิกายมารอาซูรอ

เวลานี้ ชายชุดดำสวมผ้าคลุมหน้าผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ข้างกายประมุขนิกายมารพลันสบถด่าขึ้นมาว่า "ฮึ! จางจวินเป่า เจ้าก็เป็นเฒ่าชราวัยกว่าร้อยปีแล้ว ไฉนจึงยังคงกระหายเลือดเข่นฆ่าเป็นอาจิณเช่นนี้? หรือว่าไม่กลัวกรรมตามสนองบ้างหรือไร?"

จางซานเฟิงได้ยินดังนั้นในคราแรกก็ชะงักงัน จากนั้นสายตาจับจ้องแน่วแน่ไปยังร่างของชายชุดดำผู้นั้น ประหนึ่งอยากจะมองทะลุผ้าคลุมหน้าผืนนั้นเพื่อเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของอีกฝ่าย ชั่วครู่ต่อมา ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พลันอุทานด้วยความตกตะลึงว่า "เจ้า…… เจ้าคือ…… เทียน……"

มิทันให้จางซานเฟิงเอ่ยจนจบ ชายชุดดำผู้นั้นก็ยื่นมือออกไปค่อย ๆ ปลดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่กรำศึกผ่านโลกมาอย่างโชกโชน แต่ยังคงหลงเหลือเค้าโครงเดิมในวันวาน

"เป็นข้าเอง!" คนผู้นั้นมองไปยังจางซานเฟิง แววตาประกายความรู้สึกอันซับซ้อนขึ้นมาสายหนึ่ง ก่อนเอ่ยตอบเสียงแผ่ว

จางซานเฟิงมองดูใบหน้าที่คุ้นเคยแต่กลับแปลกตานั้น ชั่วขณะหนึ่งถึงกับเหม่อลอยไปบ้าง เนิ่นนานผ่านไป เขาจึงดึงสติกลับมาได้ แล้วแย้มยิ้มออกมาจากใจจริง "เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย เทียนเป่า! ได้รู้ว่าเจ้ายังไม่ตาย ช่างดียิ่งนัก" ที่แท้ ผู้เฒ่านามว่าต่งเทียนเป่าผู้นี้ แท้จริงแล้วก็คือสหายสนิทที่สุดในวัยเยาว์ของจางซานเฟิงนั่นเอง