0187

⬢⬢⬢

ตอนที่ 187 คัมภีร์มารสวรรค์——มหาวิชาโลหิตม่วง

เมื่อได้ยินคำนี้ หลงป๋อก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน่อ พลางอุทานด้วยความตกตะลึงว่า "ฝืนลิขิตสวรรค์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

"ทว่า เคล็ดวิชาใดๆ ล้วนไม่อาจไร้ซึ่งจุดอ่อนได้" จูเก๋อรื่อจ้าวกล่าวสืบต่อ "การใช้มหาวิชาสลายกายามารสวรรค์นี้ย่อมต้องแลกมาด้วยราคาแสนสาหัสอย่างแน่นอน เท่าที่ข้าทราบ หลังจากใช้วิชานี้แล้ว ผู้ร่ายมนตร์ไม่เพียงแต่จะสูญเสียโลหิตแก่นแท้ของตนเองไปถึงหนึ่งในสาม จนส่งผลให้พลังลมปราณและโลหิตถดถอยอย่างยิ่ง ซ้ำร้ายยังทำให้ขอบเขตของตนเองร่วงหล่นลงมาหนึ่งขอบเขตใหญ่โดยตรงอีกด้วย"

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง! ดูท่าซือหมาตงหมิงผู้นี้คงถูกบีบคั้นจนตรอกเข้าตาจนแล้ว จึงไม่เสียดายที่จะใช้วิชาทำร้ายตนเองเช่นนี้ออกมา" หลงป๋อพลันเข้าใจกระจ่างแจ้ง

"ถูกต้อง คาดว่าเพลานี้เขาคงหนีไปยังมหาทวีปเก้าสูญแล้ว แต่ไม่เป็นไร รื่อโฮ่วพวกเราย่อมยังมีโอกาสได้พบกับเขาอีกอย่างแน่นอน" จูเก๋อรื่อจ้าวมองไปยังทิศทางที่ซือหมาตงหมิงหลบหนีไปด้วยสายตามุ่งมั่น ในใจลอบสาบานว่าจะต้องกำจัดคนผู้นี้ให้สิ้นซากอย่างเด็ดขาด

จากนั้น จูเก๋อรื่อจ้าวก็หันกายกลับมาประสานมือคารวะต่อผู้คนรอบด้าน กล่าวด้วยความซาบซึ้งใจว่า "ศึกในวันนี้ ต้องขอบพระคุณทุกท่านที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ข้าพเจ้าจูเก๋อรื่อจ้าวขอกราบขอบพระคุณทุกท่าน ณ ที่นี้! หากวันหน้ามีเรื่องใดที่ต้องพึ่งพาข้า ขอเพียงเอ่ยปาก ข้าย่อมไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน!"