ตอนที่ 262 บุปผาร่วงโรยจนสิ้น

ตอนที่ 262 บุปผาร่วงโรยจนสิ้น

“ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เก่าแล้ว เปลี่ยนเป็นผืนนี้เถิด” เล่อซินชำเลืองมองผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งในมือของเผยซิง ใบหน้าราวกับเพิ่งประทินชาดลงไปชั้นหนึ่ง แดงระเรื่อขึ้นมาบ้าง นางเหลือบมองสถานการณ์ภายในตำหนักแวบหนึ่ง แล้วยื่นผืนใหม่เอี่ยมในมือออกไป

เผยซิงมองนางแวบหนึ่ง ด้านหนึ่งรับผืนใหม่มา อีกด้านหนึ่งยังคงเก็บผืนเก่าเข้าไว้ในอกเสื้อ คิมหันตฤดูในปีนี้ร้อนยิ่งนัก ร้อนจนใจคนกระวนกระวาย

เล่อซินส่งเสียงจิ๊จ๊ะคล้ายตัดพ้อคล้ายตำหนิ ทนดูเผยซิงที่อาลัยอาวรณ์ข้าวของทุกอย่างจนไม่ยอมทิ้งไม่ได้

เขาก็มิใช่คนประหยัดมัธยัสถ์อันใด เพียงแต่เป็นของที่นางมอบให้ จึงตัดใจทิ้งไม่ลงก็เท่านั้น

มุมปากของเล่อซินยกขึ้นเบา ๆ มิได้เอ่ยคำ ทว่าเผยซิงกลับเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง “สารทฤดูปีนี้ ยัยหนูเหลียนเสวี่ยจิงคนนั้นก็ถึงวัยที่ต้องออกจากวังแล้วกระมัง พระนางหาคู่ครองที่ดีให้นางได้แล้วหรือไม่”