ตอนที่ 254 ท่านอ๋องผู้รักอิสระ

ตอนที่ 254 ท่านอ๋องผู้รักอิสระ

อาจเป็นเพราะคืนวันอันหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในกาลก่อนเนิ่นนานเกินพอแล้ว ในช่วงวันเวลาหลังจากที่หร่านชิงเหยาได้เป็นพระสนมเอก เซียวจิ่งชิงมิเพียงแต่กินอยู่หลับนอนที่ตำหนักเจาหยางทั้งหมด แม้กระทั่งตำหนักฉินเจิ้งก็เพียงเสด็จไปครู่หนึ่งในยามเช้า และไปอีกครู่หนึ่งในยามบ่าย หากใช้คำพูดของหร่านชิงเหยาแล้ว นี่มันบริสุทธิ์ผุดผ่องเสียจนเหมือนเพียงแค่ไปลงชื่อเข้าเวรที่ตำหนักฉินเจิ้งเท่านั้น

เซียวจิ่งชิงก็มิได้ขุ่นเคือง ยิ้มรับอย่างไม่ใส่ใจ เพียงแต่ทุกคราที่ถึงยามค่ำคืน มักจะทบต้นทบดอกทวงคืนเอากับร่างกายของหร่านชิงเหยาอย่างหนักข้อยิ่งขึ้น