ตอนที่ 239 ฆ่าตัวตาย

ตอนที่ 239 ฆ่าตัวตาย

ภายในตำหนักเจาหยาง หร่านชิงเหยาที่มีเท้าบวมน้ำทั้งสองข้างยังคงดึงดันจะเดินให้ได้สองสามก้าว ท้องที่ใหญ่โตยิ่งนักทำให้เซียวจิ่งชิงมองดูแล้วอกสั่นขวัญแขวน คิ้วของเขาขมวดแน่นจนปรากฏรอยลึกหลายร่อง ทำเอาหร่านชิงเหยาอดหัวเราะไม่ได้ “อย่าขมวดคิ้วสิเพคะ หม่อมฉันต้องเดินออกกำลังบ้างทุกวัน มิเช่นนั้นแพทย์หลวงสวี่กล่าวไว้แล้วว่า ถึงเวลาคลอดจะยากลำบาก ฝ่าบาทมิทรงกลัวหรือเพคะว่าในวันคลอดหม่อมฉันจะต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส?”

“อย่าพูดจาเหลวไหล!” เซียวจิ่งชิงยิ่งหงุดหงิด คิ้วไม่เพียงไม่คลายออก แต่กลับยิ่งขมวดเป็นรอยลึกกว่าเดิม เขาลุกขึ้นหมายจะเข้าไปประคอง ทว่ากลับถูกหร่านชิงเหยาตีหลังมือเบา ๆ ทีหนึ่ง “อย่าเพิ่งเข้ามาประคองหม่อมฉันเลยเพคะ หลายครั้งก่อนหน้าท่านคอยประคอง เดินไปทั้งบ่ายกลับก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว วันนี้หม่อมฉันใกล้จะเดินจนเหนื่อยแล้ว อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย”

เซียวจิ่งชิงจนปัญญา จึงได้แต่ยืนอยู่ข้าง ๆ และก้าวเดินตามหร่านชิงเหยา “เหนื่อยก็พักเสีย อย่าฝืนตัวเองเลย แพทย์หลวงสวี่บอกกับเราแล้วว่า ท่าทารกของเจ้าดีมาก ที่ให้เจ้าเดินวันละไม่กี่ก้าวก็แค่เพื่อเสริมเรี่ยวแรง จะได้ไม่ต้องหมดแรงทนไม่ไหวตอนคลอด”