ตอนที่ 211 ภูเขาลูกย่อม

ตอนที่ 211 ภูเขาลูกย่อม

หมิงหรุ่ยยังคงเป็นเด็ก ย่อมเปี่ยมล้นไปด้วยความใคร่รู้ต่อสิ่งแปลกใหม่อยู่เสมอ ประดุจลูกนกแรกเกิดที่แทบอยากจะงอกดวงตาเพิ่มขึ้นมาอีกสักคู่ เพื่อกวาดมองทัศนียภาพทั่วทั้งลานเรือนเข้ามาไว้ในสายตาจนหมดสิ้น เวินเจาอี๋เองก็เป็นคนตามใจเด็ก จึงอุ้มนางลุกขึ้นแล้วเดินไปยังฝั่งที่ใกล้กับอุทยานหลวงทันที จิ้งเยว่หรงส่งยิ้มเชิงขออภัยให้หนิงซูหรงและหร่านชิงเหยา “พี่สาวซูหรง พระสนมเฉินเฟย เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวไปเดินเล่นแถวนั้นก่อนนะเพคะ ขอเสียมารยาทแล้ว”