ตอนที่ 149 คนที่ควรใช้ก็ต้องนำมาใช้งาน

ตอนที่ 149 คนที่ควรใช้ก็ต้องนำมาใช้งาน

หยาดน้ำตาหลั่งรินไร้เสียง ซึมหายลงสู่ผงธุลี อิ๋งเจาอี๋ก้มหน้าเหม่อลอย หัวใจพลันหดเกร็งวูบหนึ่ง ก่อนจะสูบฉีดโลหิตกลับมาเต้นระรัวอีกครา อิ๋งเจาอี๋ไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป นางซบลงกับหนานเฉียวแล้วปล่อยโฮร่ำไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น หนานเฉียวร้อนใจยิ่งนัก ทำได้เพียงประคองอิ๋งเจาอี๋เดินไปยังมุมเปลี่ยว หวังให้เกี้ยวหลวงช่วยบดบังพวกตนไว้ นางคิดว่า หากนายหญิงร้องไห้จนพอแล้ว ย่อมต้องกลับไปเป็นเจาอี๋ผู้อยู่สูงส่งเหนือผู้ใดดังเดิมเป็นแน่

สายลมอุ่นพัดผ่าน หอบเอาสายลมระลอกหนึ่งพัดพาให้เส้นเกศาพลิ้วไหวน้อย ๆ ราวกับหมายจะปัดเป่าความปวดร้าวในใจของหญิงงามให้มลายหาย จนกระทั่งเสียงนกขับขานที่หาได้ยากในฤดูใบไม้ผลิได้ปลุกอิ๋งเจาอี๋ผู้จมดิ่งอยู่ในการร่ำไห้ให้ตื่นขึ้น หนานเฉียวรู้สึกเลือนรางว่าคนข้างกายเริ่มขยับไหว นางจึงลองหยั่งเชิงถามไปประโยคหนึ่ง “นายหญิง?”