เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 122 คนที่น่าสนใจ
“เจ้าคิดเช่นนี้ได้ย่อมประเสริฐที่สุด” ฮูหยินเว่ยครุ่นคิดกล่าว “รอให้เจ้าให้กำเนิดบุตรชายสายตรง ทุกเรื่องราวยุติลง บิดาของเจ้าจะทูลขอให้ฝ่าบาททรงแต่งตั้งเด็กคนนี้เป็นองค์รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพา ถึงเวลานั้น เต๋อเฟยย่อมไม่อาจก่อคลื่นลมอันใดได้อีกแน่”
ใบหน้าของฮูหยินเว่ยเต็มไปด้วยการคำนวณ ดวงตาคู่นั้นกักเก็บเล่ห์เหลี่ยมไว้มากมายเหลือล้น ฮองเฮาทอดสายตาลงต่ำอย่างเรียบเฉย กล่าวอย่างสงบนิ่ง “ข้าผู้นี้จะให้กำเนิดบุตรชายสายตรงหรือไม่ ก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าเต๋อเฟยไม่อาจทำสิ่งใดได้ ร่างกายของนางไม่อาจมีบุตรได้ตั้งนานแล้ว การที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งนางเป็นเต๋อเฟย ก็เพียงเพราะทรงรู้สึกผิดในพระทัย หวังปลอบประโลมนางเท่านั้น
“ตอนที่ข้าลงมือเมื่อคราวนั้น เจ้ายังคอยห้ามปรามเสียอีก ยังดีที่ตอนอยู่จวนอ๋อง เต๋อเฟยแท้งเด็กคนนั้นไป มิเช่นนั้น หากมีบุตรชายคนโตสายรองคนหนึ่งมาขวางหน้าเจ้าไว้ เจ้าคงต้องทนทุกข์แน่” ฮูหยินเว่ยขมวดคิ้ว ยามเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีต ในใจก็ยิ่งมั่นใจว่าตนกระทำมิได้ผิด ตอนนั้นฮองเฮายังเยาว์วัย ยังไม่อาจตัดใจลงมือได้ เป็นนางที่ลงมืออย่างเด็ดขาด สะสางเรื่องนั้นให้สิ้นซาก