ตอนที่ 73 ผูกอยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน

ตอนที่ 73 ผูกอยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน

ร่มกระดาษเคลือบน้ำมันคันหนึ่งเคลื่อนผ่านไปตามทางเสด็จในวังอย่างรวดเร็ว หน้าหนองรองเท้าปักเปียกชื้นไปเกินครึ่งเพราะหยดน้ำที่กระเซ็นขึ้นมา แม้กระทั่งชายกระโปรงวังสีเรียบก็เปียกปอน แปรเปลี่ยนเป็นเปรอะเปื้อนอย่างยิ่งตามฝีเท้าอันรีบร้อนของเจ้านาย

ในที่สุดสายฝนก็ยิ่งโปรยปรายถี่กระชั้น ไหลรินลงมาตามแนวชายคาตำหนัก ตกกระทบพื้นส่งเสียงเปาะแปะดังระงม ม่านฝนเบื้องหน้าเล่อซินค่อย ๆ ก่อตัวเป็นม่านผืนหนึ่ง บดบังเส้นทางด้านหน้า นางใช้สองมือกุมร่มกระดาษเคลือบน้ำมันไว้แน่น ต้านทานลมกรรโชกแรงที่พัดมาจากทั่วทุกสารทิศ รวมถึงหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาเต็มฟ้า

กว่าจะกลับมาถึงตำหนักเจาหยางได้ไม่ง่ายเลย เล่อซินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ฝนคราวนี้ช่างตกหนักจริง ๆ นางออกแรงหุบร่มกระดาษเคลือบน้ำมัน วางไว้ใต้ระเบียงด้านนอก ไม่นานนัก บนพื้นก็รวมตัวเป็นแอ่งน้ำ ไหลรินลงไปตามร่องอิฐ