ตอนที่ 56 อำนาจและความปรารถนามัวเมาสายตาผู้คน

ตอนที่ 56 อำนาจและความปรารถนามัวเมาสายตาผู้คน

ช่วงครึ่งคืนหลังในเมืองหลวงมีฝนตกปรอย ๆ ลงมาสายหนึ่ง ยามรุ่งสางจึงเพิ่มพูนความเย็นเยียบขึ้นมาส่วนหนึ่ง ภายในตำหนักเจาหยางปลูกดอกฝูหรงไว้ไม่น้อย หลังฝนซาท้องฟ้าแจ่มใส หยาดน้ำที่จวนเจียนจะหยดร่วงบนกลีบบุปผาสะท้อนประกายระยิบระยับของสายน้ำนับไม่ถ้วน

มือข้างหนึ่งเด็ดก้านดอกฝูหรงดอกหนึ่งไว้ สีทาเล็บสีชมพูลูกท้อออกแรงเงียบ ๆ ดอกฝูหรงพลันตกลงสู่อุ้งมือของหญิงงาม

หร่านชิงเหยาไม่ค่อยสวมฉลองพระองค์ฝ่ายในสีสันสดใสนัก วันนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด นางสวมกระโปรงยาวปักลวดลายสีดอกฝูหรง เอวผูกสายแพรสีชาด ท่อนบนเป็นเอี๊ยมผ้าโปร่งเงาอรุณสีกุหลาบ สวมทับภายนอกด้วยผ้าโปร่งปีกจักจั่นลายดอกฝูหรงสีขาว เอวคอดกิ่วดั่งกิ่งหลิว อ้อนแอ้นแช่มช้อย ยามยืนอยู่ริมดงบุปผา ช่างเย้ายวนไร้กระดูกและงดงามจับตายิ่งนัก

ใกล้ถึงชั่วยามแล้ว หร่านชิงเหยาหันกลับไปมองยังตำหนักข้างทิศบูรพา “หวังกุ้ยเหรินยังไม่เสร็จอีกหรือ”

“หม่อมฉันไปเร่งให้นะเพคะ”

“ไม่จำเป็นหรอก ยามนี้นางตั้งครรภ์ ตื่นเช้ามาคาดว่าคงไม่สบายตัว ปล่อยให้นางค่อย ๆ ทำไปเถิด คิดว่าพระนางฮองเฮาคงไม่ถือโทษโกรธเคืองนางหรอก” ปลายนิ้วของหร่านชิงเหยาเปรอะเปื้อนน้ำคั้นจากดอกฝูหรง นางใช้ปลายนิ้วถูเบา ๆ สองสามทีอย่างไร้อารมณ์ จากนั้นจึงโยนดอกฝูหรงที่เด็ดมาทิ้งลงไปในพุ่มไม้ ปล่อยให้บุปผาดอกนี้สลายไป ณ ที่แห่งนี้ เถ้าธุลีคืนสู่เถ้าธุลี ดินคืนสู่ดินเถิด