ตอนที่ 35 รอนานพอแล้ว

ตอนที่ 35 รอนานพอแล้ว

เจินเฟยแย้มสรวล “เจ้าเป็นคนฉลาด ย่อมรู้ว่าตนเองต้องการสิ่งใด ข้าผู้นี้ยินดีร่วมมือกับเจ้า แท้จริงแล้ว ข้าผู้นี้เพียงอยากไหว้วานให้เจ้าทำเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องเล็กน้อยเรื่องหนึ่งเท่านั้น”

เจินเฟยเอ่ยอย่างคลุมเครือ หร่านชิงเหยาย่อมตั้งใจเงี่ยหูสดับฟัง

ใกล้ถึงยามเที่ยงแล้ว อากาศเริ่มอบอ้าว จูเหยียนเฝ้าอยู่ด้านนอกตำหนัก ถูกแสงแดดแยงตาจนต้องหรี่ตาลง ทว่าในใจกลับกระสับกระส่ายไม่เป็นสุข

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง จูเหยียนใจสะท้าน รีบหันกลับมาอย่างรวดเร็ว “พระนาง นายหญิงเยว่อี๋”

“จูเหยียน เจ้าไปส่งหรั่นเยว่อี๋เถิด ข้าผู้นี้จะไม่ออกไปแล้ว” เจินเฟยหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู เอ่ยกับจูเหยียนที่อยู่นอกประตู

จูเหยียนเข้าใจความนัย รู้ว่าพระนางของตนเจรจากับหร่านชิงเหยาลงตัวแล้ว อารมณ์พลันเบิกบานขึ้น ท่าทีที่ปฏิบัติต่อหร่านชิงเหยาจึงนอบน้อมขึ้นหลายส่วน “นายหญิงเยว่อี๋เชิญเจ้าค่ะ หม่อมฉันจะส่งท่านออกไป”