ตอนที่ 17 ป่วย

ตอนที่ 17 ป่วย

อิ๋งชงอี๋ถูกกักบริเวณเป็นเวลาสองเดือน วังหลังพลันขาดผู้ชอบก่อเรื่องไปหนึ่งคน จึงเงียบเหงาลงไปไม่น้อยเช่นกัน

หวันกุ้ยผินกลับกระโดดโลดเต้นอยู่หลายครา เพียงแต่พวกโหรวเฟยและเจินเฟยไม่ลดตัวลงไปถือสานาง ส่วนพวกเสิ่นกุ้ยจีและหวังกุ้ยเหรินก็เงียบสงบไร้เสียง

กลับเป็นฮองเฮาที่ทนดูไม่ได้ ตักเตือนนางไปไม่กี่ประโยค นางจึงค่อยสงบเสงี่ยมลงไปมาก

วสันตพิรุณสายหนึ่งโปรยปรายลงมา บุปผาในอุทยานหลวงแย้มบานไม่น้อย ช่างสมกับคำกล่าวที่ว่ามวลผกาประชันกันเบ่งบาน ฮองเฮาทอดพระเนตรเห็นทัศนียภาพนี้ จึงทรงจัดงานเลี้ยงชมบุปผาขึ้นเป็นพิเศษ

ยามที่พระเสาวนีย์ถ่ายทอดไปถึงแต่ละตำหนัก ช่างไม่ประจวบเหมาะ หร่านชิงเหยา ล้มป่วยเสียแล้ว

เล่อซินรีบเร่งไปกราบทูลฮองเฮา หลังจากฮองเฮาสดับฟังแล้ว ก็ตรัสอย่างใคร่ครวญว่า “ป่วยแล้วก็พักรักษาตัวให้ดีเถิด ทางกรมถวายงานนั้นก็จงไปแจ้งเสียด้วย”