ตอนที่ 15 หวังหนี่ว์

ตอนที่ 15 หวังหนี่ว์

หลายวันมานี้อากาศอบอุ่นขึ้น บนร่างของหร่านชิงเหยาในที่สุดก็ไม่มีไอหนาวเหน็บอย่างในช่วงฤดูเหมันต์หลงเหลืออยู่อีก สุขภาพร่างกายของนางคุ้มดีคุ้มร้าย ในฤดูเหมันต์มักถูกโรครุมเร้าจนไอเรื้อรัง พอย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิจึงค่อยทุเลาลงมาก

ฝีเท้าพลันเปลี่ยนทิศ นางเดินลัดเลาะไปตามทางเดินร่มรื่นใต้เงาไม้มุ่งหน้าไปยังอุทยานหลวง

เล่อซินชำเลืองมองไปด้านหลัง “นายหญิง หวังซูเหรินยังคงตามมาอยู่เจ้าค่ะ”

“ในอุทยานหลวงผู้คนพลุกพล่าน ไม่ต้องไปสนใจนางหรอก” หร่านชิงเหยาไม่ใส่ใจนัก

หลังเดินเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปมา อุทยานหลวงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ดอกอิ๋งชุนเป็นพุ่มช่อใหญ่เบ่งบานอยู่ริมทางเดินแผ่นหิน ถ่วงกิ่งก้านจนโน้มโค้งลงมา

ดอกไม้เล็ก ๆ อันบอบบางปัดผ่านชายกระโปรงของเจ้านายฝ่ายใน ถัดไปไม่ไกลข้างศาลาพักร้อน มีต้นซากุระปลูกไว้สองสามต้น กลีบดอกร่วงโรยปลิดปลิว ลอยละล่องตกลงมาตามสายลม ปูลาดจนเต็มม้านั่งหินเขียวใต้ศาลาพักร้อน

หร่านชิงเหยาก้าวเท้าเดินเข้าไปในศาลาพักร้อน ปัดกลีบดอกไม้ออกเบา ๆ แล้วทรุดตัวลงนั่ง

“เข้ามาเถิด” หร่านชิงเหยาเอ่ยกับหวังซูเหรินที่ยังคงลังเลใจอยู่ด้านนอกศาลา

หวังซูเหรินลังเลเล็กน้อย ก่อนจะก้าวตามเข้ามา